O gospodinu Nenadu Gavriloviću

Predivna Romanija, planina i visoravan u istočnom delu Republike Srpske (BIH) dom je jednom od najvećih umova srpskog naroda. Gospodin Nenad Gavrilović, travar, vidar i veliki humanista uspeo je da srpskom narodu vrati jednu savršenu pasminu koja je nestala sa prostora na kojem su živeli i žive Srbi. Ideja koja je inspirisala gospodina Nenada Gavrilovića da krene putem slavnih srpskih predaka i povrati ogromno nasleđe koje je bilo izgubljeno, vodila ga je putem dugim deset godina. Naime toliko je vremena bilo i potrebno ovom čoveku, da sam, bez ičije pomoći, uradi ogromnu stvar za svoj narod. Put kojim je krenuo nije nikada bio lak, sa mnogo uspona i padova, ali sama kruna njegovog uspeha je kulturno i istorijsko blago koje živi u njegovoj tvorevini.

Nenad Gavrilović sa Srpskim Odbrambenim psom Garijem,leto 1993. Godine.

Gospodin Nenad Gavrilović i glumica Jelena Ivanišević u poseti beogradskom Zoološkom Vrtu,kasna jesen,1996. godine

U poseti kod gospodina Nenada Gavrilovića u leto 2009-te.

Proučavajući kulturnu baštinu i slavnu istoriju srpskoga naroda gospodin Nenad Gavrilović odlučuje da rekonstruiše srednjevekovnog srpskog mastifa. Svo svoje ogromno znanje ulaže u rad na ovoj pasmini koji traje od 1981 do 1991 godine i zbog toga se 1991 godina uzima za godinu nastanka ove rase. Sve rase koje su učestvovale u stvaranju Srpskog odbrambenog psa (kako ga je nazvao njegov tvorac) su nekada bile na prostorima koje su naseljavali Srbi. Koristeći u priplodu najbolje pse rasa (napuljski mastiff,rotvajler,bosanski tornjak,američki stafordski terijer I vuk) , koje su bile korišćene u rekonstrukciji Sopa-a, sa planskim parenjima, došlo se do neverovatnih rezultata.

Dva puta sam do sada bio u poseti kod gospodina Nenada Gavrilovića krajem juna 2009-te i sa Goranom Bojičićem 7-og avgusta 2014-te godine.

 Reč tvorca rase…

Srpski Odbrambeni Pas (S.O.P.) je nastao u dalekoj prošlosti srpskog naroda. Na kraju poslednjeg ledenog doba, Balkan, prapostojbinu srpskog naroda, naseljavali su preci današnjih srba-Stari Sorabi. Taj arhaični narod verovao je da je sve što je u prirodi dobro, dolazi od svetlosti sunca, a sve što je u čoveku dobro , nastaje od istine, pravde i samilosti. Moralni sjaj u čoveku morao je biti saglasan sunčevom sjaju u prirodi. Tako su zbog saglasja moralnih i kosmičkih znakova u sebi, nazvani sorabima (reč “so” znači sunce, a “rabiti” činiti) ljudi sačinjeni od sunca.Kelti su u to doba dolazili sa istoka, stare Sorabe nazivali su divovima (div na keltskom označava svetlost), dakle narod svetlosti.Stari Sorabi su bili nadaleko čuveni i po svojim stadima crnih bikova koja su napasali na sočnim dolinama balkana.

Možda će vam se učiniti čudnim, zbog čega “narod svetlosti” gaji crne bikove?To je  zato što crna boja najbolje upija sunčeve zrake i pretvara ih u toplotu. Sve ovo upućuje nas na zaključak da su Stari Sorabi poznavali potpuni sklad prirodne ekonomije. Zapadni narodi su zaboravili istinsko značenje crne boje proglasivši je bojom smrti i bojom žalosti, dok je u Kini, u zemlji u kojoj su i danas očuvana drevna znanja, crna boja-boja sreće.U to vreme i u tom prirodnom okruženju, kod Starih Soraba nastaje prva rasa pasa koja je preteča današnjih mastifa i moloskih pasa-pas Starih Soraba.

Za nastanak jednog takvog psa, pre svega moćnog i neustrašivog javila se praktična potreba. Naime, Evropu toga doba još uvek su naseljavali lavovi, tigrovi i druge opasne zveri i grabljivice koje su pričinjavale velike štete stadima, a narod držale u permanentnom stahu.U nemogućnosti da se efikasno suprostave tim opakim grabljivicama, Stari Sorabi direktno od pećinskog vuka odgajaju pse koji će biti sposobni da pruže zaštitu, a po potrebi i odbrane stoku ili gospodara od bilo koje zveri.U čast i zarad slave davnih predaka srpskog naroda koji su bili i prva civilizacija morala na svetu, rekonstruisao sam psa Starih Soraba iz rasa pasa u kojima se još nalazio gen tog psa kao I od balkanskog sivog vuka koji vodi poreklo od pećinskog vuka starih soraba. Kasniji potomci Starih Soraba, Staromakedonci I Nemanjićki Srbi koristili su te iste pse u svojim vojnim pohodima. Najpoznatiji staromakedonac u istoriji, Aleksandar Veliki vodio je te pse u pohod na Persiju.

Inače poslednja bitka u kojoj su Nemanjićki Srbi koristili ove pse kao vojne jeste bitka na Kosovu. Strategija turske vojske je bila da jahačima na kamilama probiju prve redove srpske vojske I naprave pometnju u srpskim bojnim redovima. Zatim bi brojčano trostruko nadmoćnija turska vojska brzo i lako iskasapila srpske vitezove i tako bi sa veoma malim gubicima izvojevali veliku pobedu. Međutim, u tom trenutku, Srbi pod komandom braće Jugovića puštaju strašne pse starih soraba (u narodnim pesmama opevane kao ljute lavove) na turske kamile da bi u kontraudaru srpske konjice Vojvoda Miloš Obilić stigao i do samog sultana i pogubio ga. U tom presudnom trenutku bitke i istorije srpskog naroda, izdajnik Vuk Branković se povlači sa bojnog polja sa teškim oklopnicima ostavljajući izmorene srpske vitezove da ih nadjača mnogobrojnija turska vojska.

Pojedini današnji istoričari i pisci veličaju ulogu Vuka Brankovića i od izdajnika prave junaka i na taj način svojim bolesnim morbidnim idejama grubo falsifikuju istoriju srpskog naroda koja je nekada bila i slavna i časna. Jer praveći od junaka izdajnike a od izdajnika junake, oni menjaju istinu za laž, i ono što srpski narod grdnom mukom i naporom zadobi, dade zabadava.Zbog svega ovoga rečenog, odlučio sam da obnovim jedan mali deo srpske istorije odbačene od strane “velikih I mudrih” koji su zaboravili i odbacili svoju slavnu prošlost, poreklo i čast da bi se utopili u duh ovoga vremena.

Obnovio sam jednu staru rasu iz virova naše prošlosti da bi je podario svim ljubiteljima pasa u čitavom svetu kao što i mi odgajamo pse drugih naroda.Današnjim srpskim kinološkim strucnjacima, čast izuzecima, koji u svojoj duševnoj uobrazilji misle da se sunce rađa na zapadu mrsko je i samo ime srpskog odbrambenog psa, a kamoli njegove divne osobine: savršena forma, krzno koje je otporno na sve vremenske  prilike i neprilike našeg podneblja i njegove plemenite psihičke osobine: vernost, hrabrost, odanost.

Ne zameram svim onima koji su svih ovih godina kritikovali moj rad, omalovažavali ga i osporavali, jer sloboda govora i mišljenja je zagarantovana Poveljom Ujedinjenih Nacija, kao i najstarijim sorabskim svetim zakonom-zakonom o slobodi. Ponekad i mala razlika u mišljenju može da stvori mnogo suprostavljenih mišljenja.Današnji pravac u svetu kinologije posvećuje više pažnje formi nego suštini, a ja pak, više volim kada pas u sebi ima više svoje suštine, kada je on istinski branilac svoga stada i ognjišta.Svim ljubiteljima pasa svih rasa i mešanaca i svim ljudima dobre volje koji ne muče i ne zlostavljaju životinje želim puno sreće i uspeha.

O Savindanu 27.1.2006.

Nenad Gavrilović, tvorac rase

Srpski odbrambeni pas reč tvorca rase

U  tekstu koji sledi možete pročitati ozbiljnu i studioznu analizu srpske istorije od strane gospodina Nenada Gavrilovića i kako je došao do ideje da rekonstruiše rasu srpski odbrambeni pas…

Prema drevnoj mudrosti: čovjek je odgovoran prema mislima, a riječima kazanim i napisanim još više!

KAKO JE NASTAO SRPSKI ODBRAMBENI PAS ?

1.

Srbi su čudan narod, siromašni nasljedstvom, a bogati nasljeđem. Rijedak je Srbin koji se može pohvaliti da su mu preci ostavili neko veliko nasljedstvo (kapital) da ga arči, troši i rasipa se. Mnogo su češći oni koji su sa mukom stečenu imovinu ostavili sinovima, a oni je izgube u ratovima. Uglavnom imaju mnogo više od ambara pšenice i blaga, koju mogu crvi izjedati i razbojnici pljačkati. Imaju nešto što je nepropadljivo – nasljeđe, po čemu se Srbin uvijek poznavao i raspoznavao, kao što je slavnu i časnu istoriju i tradiciju.

Ima i danas među Srbima malodušnih, koji se pitaju šta će nam tradicija, istorija i koju korist imaju od toga. Zaista tradiciju i istoriju Srpsku ne mogu jesti, pa da budu siti, niti je možemo ložiti pa da se ogrijemo, ali bez nje života nema. Svaki put kada su se Srbi odrekli sami sebe i svoje carske veličine i duhovne majke Vizantije, grdno su stradali. Carski zetovi i carske sluge izdadoše carstvo Nemanjića, ali slugi nije mjesto u carskom prestolu, te zbog te izdaje carstvo pade i propade u tursko ropstvo 500 godina. Ni stotinu godina nije prošlo od oslobođenja od Turaka, a Srbi ponovo neće da budu Srbi, prave jednu pa drugu Jugoslaviju, da bi bili veliki Jugosloveni i nikakvi Srbi. Evo, danas, posljedica svega toga. Ko hoće istinito da pogleda, može da vidi kako narod tone u sveopoštu propast, moralnu i materijalnu bijedu.

A to je cijena zaborava srpstva i istine! Narodu kojem je ukrdena i falsifikovana istorija, prijeti istrjebljenje i nestanak, kao što reče veliki srpski pjesnik, vladika Njegoš: “Malo ruku, malena im snaga, a dušmani jaki a opaki“.

Kad je mlad čovjek , nekako puno i ne misli, više ga emocije nose. Takav je bio Gavrilo Princip. Da je mislio, ne bi bio Gavrilo Princip. Nedaj Bože, nemojte pomisliti, da se ja mjerim sa Gavrilom Principom, drugim srpskim Obilićem, neka je vječna slava najvećem srpskom junaku 20 vijeka.

2. Biografija gospodina Nenada Gavrilovića

Ja sam se rodio i mladost proveo u Sarajevu. Tu se u meni rodio bunt, mladalačko protivljenje stvarnosti. U Sarajevu su živjeli Muslimani i Hrvati, koji mi ništa nažao nisu učinili, naprotiv, kada su god mogli pomagali su mi. Srbi nikako nisu htjeli ili nisu smjeli da budu Srbi. Predstavljali su se kao Jugosloveni ili su krijući izgovarali da su Srbi. Mučno im je bilo Srbin biti. Čudom sam se čudio što je to tako, dok mi jedna baba sa Njemanice (selo iznad Sarajeva) ne reče da se nije oslobodilo 1945. godine, nego 1954. Meni su oči stale. U školi sam učio drugačije. Kaže baba Jovanka: “Drago dijete, udba nas je progonila i tukla do 1954. godine, mog đevera su natjerali da pojede kilogram soli, poslije toga je nesretnik pio vodu, dok nije do ujutro umro na mukama“. To mi niko drugi nije smio reći.

Zato sarajevski Srbi krijomice i sa strahom govore da su Srbi. U ratu ih poklale ustaše, a poslije oslobođenja komunistička udba (Srbi Jugosloveni), ubila u njima i ono malo srpske duše što je ostalo. Kao što veliki Njegoš reče: “Zlo se trpi od jada gorega“.

U to doba sam išao u Prvu gimnaziju u Sarajevu, kada je bio popularan Zdravko Čolić, Bijelo dugme i Indeksi. Ljudi su se družili, veselili, zabavljali, pjevali, a ja sam bio povučen, izostao iz društva. Slušao sam po školi kako svi pjevuše neke hitove, te ti i ja zapjevam, ali seljački, iz punog grla: “Veseli se goro Romanijo, hajduk Rade rane ti je prebolio“, uz podvrisak. Gledaju me učenici i profesori, a ja ih pitam da li se smije pjevati u školi. Oni, nemajući kuda, kažu: “Smije, Nenade!“ A ja opet zapjevam: “Zeleni se goro Romanijo, Straina te Novak poželio“. Nije nikome pravo, ali ništa ne govore, a ja svaki dan pjevam po hodnicima. Srbi profesori se ukrivaju i pogled sklanjaju od mene, ali zato mi daju jedinice sa apetitom.

Gledam raslabljeno srpstvo svekoliko, pa se pitam kako da pomognem. Već me u školi zovu “četnik“ i “Draža“, a ja ni jednu četničku zapjevao nisam, samo stare romanisjke. Ne bojim se ja njih, ali mi reče jedan đed sa Hreše, sela iznad Sarajeva: “Nenade, nikuda ne idi bez noža, jer su se tako i naši stari spašavali“. Iza toga, ja nož za pas, knjige u torbu pa u gimnaziju. Još mi je nešto u školi bilo čudno. Svi smo bili “raja“ (tursko roblje), a profesori su se mrštili i na Njegoša i na Gorski vijenac, te sam se onako mlad i zelen upitao što mrze Njegoša, kada je volio i oslobađao sirotinju raju, ali neće niko ništa da mi kaže. U to doba se išlo na Jahorinu, na skijanje. Bilo je to prestižno mjesto. Moje društvo na Jahorinu, a ja na Hrešu, pa sa Hreše na Vučiju Luku, a sa Vučije Luke na Bijelu stijenu. Niti je meni do skijanja stalo, niti ja para za skijanje imam.

Tražio sam po selima da li još neko zna istinu o Srbima, ko su bili i šta se sa njima desilo? To što sam čuo od staraca, zauvijek je promijenilo moj život. Srbi sa Crepoljskih planina oko Sarajeva su porodice koje su se povukle sa Kosova, poslije pada Nemanjićkog carstva. Sa koljena na koljeno su prepričavali staru Srpsku istoriju, o slavi Nemanjićkog carstva. I moja porodica odatle vuče porijeklo, kao što to potvrđuje primjer prezimena sa Crepoljskog – Dragaš, koje je ime dobilo po selu sa Dragaš planine. Iz te postojbine srpske su doveli svoje pse, koji su konjanika sa konja obarali i vuka zadavljivali. Pitao sam ih gdje su ti psi. Odgovorili su da su nestali. U drugom svjetskom ratu, nijemci su ubijali svakog psa koji je zalajao na njih, a poslije rata, narodu je oduzeta imovina i narod je nabijen u zadruge, tako da je jedva prehrnjivao sam sebe. Pas, ponos Nemanjićke slave je izumro.

Uzeo sam na sebe da rekontsruišem rasu psa starog srpskog carstva, da bar nešto imamo što nas podsjeća na carsku slavu nekadašnjih Srba.

Tako se rodila i misao o Srpskom odbrambenom psu, koji je nekada išao uz bok Cara Dušana i ostalih srpskih velikaša.

Tvorac rase i obnovitelj carskog psa starih Srba:

Nenad Gavrilović

Show buttons
Share On Facebook
Share On Twitter
Share On Google Plus
Share On Youtube
Hide Buttons